रत्ने आणि रुद्राक्ष

लाल कोरंडम — सूर्याशी जोडलेले रत्न.

शिंपल्यासारख्या जीवाच्या आत तयार होणारे रत्न — चंद्राशी जोडलेले.

प्रवाळापासून कापलेले रत्न — मंगळाशी जोडलेले.

बेरिलचे हिरवे रूप — बुधाशी जोडलेले.

पिवळे कोरंडम — गुरूशी जोडलेले.

शुद्ध कार्बन, सर्वात कठीण नैसर्गिक पदार्थ — शुक्राशी जोडलेले.

निळे कोरंडम — शनीशी जोडलेले, आणि परंपरा स्वतःच आधी पारखून घ्यायला सांगते असे एकमेव रत्न.

मधाच्या रंगाचा गार्नेट — राहूशी जोडलेला.

ज्यावर एकच चमकणारी रेषा दिसते असे रत्न — केतूशी जोडलेले.

एक मुख — स्वतः शिवाशी जोडलेला मणी. सर्वात दुर्मीळ, आणि सर्वात जास्त बनावट केला जाणारा.

दोन मुखे, अर्धनारीश्वरासाठी — शिव आणि पार्वती एका रूपात. चंद्राशी जोडलेला.

तीन मुखे, अग्निदेवासाठी. मंगळाशी जोडलेला.

चार मुखे, ब्रह्मदेवासाठी. बुधाशी जोडलेला.

पाच मुखे, कालाग्नी रुद्रासाठी. गुरूशी जोडलेला — सर्वात सामान्य मुखी, आणि बहुतेक माळा याच्याच ओवल्या जातात.

सहा मुखे, कार्तिकेयासाठी. शुक्राशी जोडलेला.

सात मुखे, महालक्ष्मीसाठी. शनीशी जोडलेला.

आठ मुखे, गणेशासाठी. राहूशी जोडलेला.

नऊ मुखे, दुर्गेसाठी. केतूशी जोडलेला.

दहा मुखे, विष्णूसाठी. कोणत्याही एका ग्रहाशी जोडलेला नाही.

अकरा मुखे, हनुमान आणि अकरा रुद्रांसाठी. कोणत्याही एका ग्रहाशी जोडलेला नाही.

बारा मुखे, बारा आदित्यांसाठी. सूर्याशी जोडलेला — सूर्य 1 आणि 12 या दोन्हींवर येतो.

तेरा मुखे, इंद्र आणि कामदेवासाठी. शुक्राशी जोडलेला. फार दुर्मीळ.

चौदा मुखे, हनुमानासाठी — याला देवमणी म्हणतात, आणि सहसा मिळणारी ही सर्वात जास्त मुखी आहे. शनीशी जोडलेला.

एकत्र जोडून वाढलेले दोन मणी, शिव आणि पार्वतीसाठी — नैसर्गिक जुळे, दोन मणी बांधून बनवलेले नाही.

संपूर्ण माळ — 108 मणी आणि मेरुमणी, सहसा 5 मुखी.